اهل دل را شد نصیب از لطف جانان، اعتکاف فیض حق باشد برای هر مسلمان، اعتکافمیبرد از دل غبار جرم و عصیان، اعتکافمیدهد پیوند، جانت را به ایمان، اعتکافجستجو کن گوهر گنجینهٔ اخلاص راتا بیابی در حضور دوست، لطف خاص راجرعهای تسلیم از پیمانهٔ ایمان بنوشچند روزی از پی کسب رضای حق بکوشفارغ از تزویرِ نفسِ خود

دور تا دور حوض خانهٔ ماپوکههای گلوله گل دادهستپوکههای گلوله را آریپدر از آسمان فرستادهستعید آن سال، حوض خانهٔ ماگل نداد و گلولهباران شدپدرم رفت و بعد هشت بهارپوکههای گلوله گلدان شد پدرم تکهتکه هر چه که داشترفت همراه با عصاهایشسال پنجاه و هفت چشمانشسال هفتاد و پنج پاهایشپدرم کنج جانماز خودشبی

جاریست در زلالی این دشت آسمانبا این حساب سهم زمین هشت آسمان ...اینجا پرندههای زیادی رها شدندباید خطاب کرد به این دشت آسماندشتی که در قدم قدم خاک روشنشدنبال رد پای خدا گشت آسماندر پیشواز آن همه پرواز بارهاتا این دیار آمد و برگشت آسمانای دشت بر غروب تو سوگند لحظهایاز خون کشتگان تو نگذشت آسمان#سیدمحمدج...

در دفتر عشق کز سخن سرشار است هر چند، قصیده و غزل بسیار است از امّ بنین چهارگل پرپر شد این نابترین رباعی ایثار است #محمدجواد_غفورزاده

جز او بقیع زائر خلوتنشین نداشت در کوچهباغ مرثیهها خوشهچین نداشت نجوای غمگنانه این مادر صبور تأثیر، کمتر از نفس آتشین نداشت جز چشم او که چشمهٔ احساس شد، کسی یک آسمان ستاره به روی زمین نداشت با آنکه خفته بود به خون، باغ لالهاش از شکوه کمترین اثری بر جبین نداشت بعد از به دل نشاندن داغ چهار سرو دل

قصدی به جز فدا شدن و سوختن نداشت جز این اگر که بود، نشانی ز من نداشت آنقدر مرد ساختمش تا در امتحان یک نهر تشنه بود و غم خویشتن نداشت نزدم چه افتخاری از این بیشتر که او مثل عموش جعفر، دستی به تن نداشت مانند پارههای دل دختر رسول بر خاکهای سوخته ماند و کفن نداشت دارم چهار یوسف، در مصر کربلاامّا مدینهام...

بیتاب دوست بودی و پروا نداشتیدر دل به غیر دوست تمنا نداشتی مادر! شنیدهام که تو در ازدحام زخم جز ذکر یا حبیب به لبها نداشتی وقتی نسیم عشق وزیدن گرفته بود جز آرزوی دیدن زهرا نداشتی باور نمیکنم که در آن رستخیز درد دستی برای یاری مولا نداشتیآن لحظه میرسید به بالینت آفتاب اما دریغ، چشم تماشا نداشتی

سلام ما به تو، ای هاجر چهار ذبیحدرود ما به تو، ای مریم چهار مسیح...ادب به قامت زهراییات قیام کندوفا به غیرت عباس تو سلام کند...اگر چه با همه گفتی کنیز زهراییبه چشم آل محمّد عزیز زهراییتو بعد فاطمه در بیت وحی فاطمهایتو آسمان ادب را همیشه قائمهایبه نفس پاک محمّد تو همدمی مادرمسیح عشق و ادب را تو مر

روزی که پا به عرش معلا گذاشتی!بر هر چه داشت نقش «تو» را، پا گذاشتیدر هیئت کنیزی اولاد فاطمهاینگونه پا به خانهٔ مولا گذاشتیمیریخت از نگاه تو احساس مادریمرهم به زخم زینب کبری گذاشتی«مولا صدا بزن، نه برادر! حسین را...»این جمله را تو بر لب سقا گذاشتی در کربلا برای دل سنگ کوفیان چار آینه به رسم تماشا گ

فدای حُسن دلانگیز باغبان شده بودبهار، با همه سرسبزیاش خزان شده بودچهار دسته گُلش را به پنج تن بخشیدمقیمِ خاکِ درش، هفت آسمان شده بودچه سربلند و سرافراز امتحان پس دادبرای عرض ادب، سخت امتحان شده بودبه عشق «شیر خدا» از یل دلاور خودگذشت اگر چه در این راه نیمهجان شده بودچه امتحان بزرگی! که در رثای حس

بیu200eنگاهت، بینگاهت مرده بودم بارهاای که چشمانت گره وا میکند از کارهامهر تو جاری شده در سینۀ دریا و روددور دستاس تو میچرخند گندمزارهاباز هم چیزی به جز نان و نمک در خانه نیستبا تو شیرین است امّا سفرۀ افطارهاباغ غمگین است، لبخند

...باید از فقدان گل خونجوش بود در فراق یاس مشکیپوش بود یاس بوی مهربانی میدهد عطر دوران جوانی میدهد یاسها یادآور پروانهاند یاسها پیغمبران خانهاند... یاس در هر جا نوید آشتیست یاس، دامان سپید آشتیست در شبان ما که شد خور

ز آه سینۀ سوزان ترانه میسازم چو نی ز مایۀ جان این فسانه میسازم به غمگساری یاران چو شمع میسوزم برای اشک دمادم بهانه میسازم پَر نسیم به خوناب اشک میشویم پیامی از دل خونین روانه میسازم نمیکنم دل از این عرصۀ شقایقفام کنار ل

رفتی سبد سبد گل پرپر بیاوری مرهم برای زخم کبوتر بیاوری ردِّ هزار چلچله را پر کشیدهای تا از شب طلائیه سر در بیاوری کنج کدام خاطره جا مانده غربتت رفتی نشانی از غم مادر بیاوری این قطعه خاک، بوی ملائک گرفته است ای کاش هدیه، تربت س

گفتم که: دلت؟ گفت: لبالب ز امید گفتم: سخنت؟ گفت: شعار توحید گفتم: به چه ره بایدمان رفتن؟ گفت: آن راه که میروند یاران شهید #سیدحسن_حسینی

گل اشکم شبی وا میشد ای کاش همه دردم مداوا میشد ای کاش به هر کس قسمتی دادی خدایا! شهادت قسمت ما میشد ای کاش #علیرضا_قزوه

خوشا سری که سرِ دار آبرومند است به پای مرگ چنین سجده ای خوشایند است چه دیده است در آن سوی پردهٔ هستی کسی که روی لبش وقت مرگ لبخند است به سن و سال، به نام و نشان نگاه مکن شناسنامهٔ سرباز نقش سربند است زبان مشترک نسلهای ما عشق ا

از زخم شناسنامه دارند هنوز در مسجد خون اقامه دارند هنوز آنان همه از تبار باران بودند رفتند ولی ادامه دارند هنوز #هادی_فردوسی

میروم مادر که اینک کربلا میخوانَدَم از دیار دور یار آشنا میخوانَدَم مهلت چون و چرایی نیست مادر، الوداع زان که آن جانانه بی چون و چرا میخواندم وای من گر در طریق عشق کوتاهی کنم خاصه وقتی یار با بانگ رسا میخواندم بانگ «هل من

تقدیم به حضرت ام البنین (علیهاالسلام) و همه مادران و همسران شهدا شمیم عطر گل یاس در حرم پیچید و قلبها شده روشن در آستانۀ عید پرندهها همه از راه دور برگشتند بهار با چمدانی پر از شکوفه رسید درخت، پیرهنی از شکوفه پوشیدهست شکو