دنیا، ز ستاره، سبحه گر برداردحاشا که فضائل تو را بشماردایمان تو را، ندید دشمن، زیرا«کافر، همه را به کیش خود پندارد»#میثم_مؤمنی_نژاد

ای همه جا یار رسولِ خدامحرم اسرار رسولِ خدا...کفر ز اسلام تو اندر ستوهکفۀ ایمان تو سنگین چو کوهوصل نبی را همهجا طالبیحامی اسلام، ابوطالبیقدر تو برتر ز تمام قریشنجل تو، آقا و امام قریشحامی جان بر کف پیغمبریجان به فدایت که اباالحیدریقلب محبان علی مشهدتپشت نبی گرم شد از اَشهدتحضرت صادق، شه دنیا و دینح

سلام، حامیِ پیک و پیام، ابوطالب!سلام، ای ملکوتِ کلام، ابوطالب! گرفته از نَفَسِ حق و نَفْسِ بشکوهتهزار آینه خورشید وام، ابوطالب!...به کیش خویش، خدا را نظاره میu200eکردیفراتر از همهٔ ننگ و نام، ابوطالب!کتیبهu200eایست نگاهت به قدمت انسانسلام ای جبروتِ تمام، ابوطالب!نداشت کعبه اگر حفظ حرمتِ تو، نبودمیان...

گرفته درد ز چشمم دوباره خواب گران رامرور میکنم امشب غم تمام جهان را غم عراق و یمن را که شعلهشعله در آتشغم دمشق پریشان و غزّهی نگران را دلارهای یهودی، ریالهای سعودیببین که برده به غارت چگونه امن و امان را چه کودکان یتیمی که مانده بیسر و سامانچه مادران غریبی که برگریزِ خزان را... صدای ناله و شیو

امام کاظم (علیهالسلام):اِنْتِظَارُ الْفَرَجِ مِنَ الْفَرَجِانتظار فرج، بخشی از فرج است.الغیبة للطوسی، ص۴۵۹آیینۀ عشق با تو دمساز شود یعنی که دری به روی تو باز شود در سایۀ انتظار، با صبر مدام بارانِ گشایش تو آغاز شود #خدابخش_صفادل

شب تا سحر از عشق خدا میسوزیای شمع! چقدر بیصدا میسوزییک روز دلت هوایی معصومهستیک روز ز دوری رضا میسوزی#عباس_شاه_زیدی

گر چه سوز همه از آتش هجران تو بودرمز آزادی توحید به زندان تو بوددوستان اشک فشانند به یاد تو همهخندهزن خصم گر از دیدهٔ گریان تو بودآه پنهان تو از محبس در بسته گذشتکه جهان را سخن از ناله و افغان تو بوددامن خاک کجا روی نکوی تو کجا؟ای که هر عرشنشین دست به دامان تو بودتا گریبان افق با نفس صبح شکافتمرغ

عجب فضائل عرشی، عجب کمالی داشتچه قدر و منزلت و جلوه جلالی داشتبه پیش پرتو خورشید، تیرگی محو استسپیده را چه غمی گر سیاهچالی داشتکجاست گر که عبایی از او فقط باقیستمیان شور مناجات خود چه حالی داشتنگشت مانع پرواز او غل و زنجیربرای سیر و سلوکش همیشه بالی داشتچراغ خلوت او بود ذکر یا قدوسکه آن حقیقت روش

چشمهایت اگر چه طوفانیقلبت اما صبور و آرام استشوق پرواز در دلت جاریستشبِ اندوه رو به اتمام استروح تو آنقَدَر سبکبار استکه اسیر قفس نخواهد شدلحظهای با مظاهرِ دنیاهمدم و همنفس نخواهد شدکور خوانده کسی که میخواهدبسته بیند شکوه بالت راچشم اگر وا کنند میبینندجبروت تو را، جلالت راچه غم از اینکه گوشۀ ز

زیر بار کینه پرپر شد ولی نفرین نکرددر قفس ماند و کبوتر شد ولی نفرین نکردروزهای تیره هریک شبتر از دیروز تاردر میان دخمهای سر شد ولی نفرین نکردهرچه آن صیادها را صید خود کرد این شکارروزیاش یک دام دیگر شد ولی نفرین نکردروزهٔ غم سجدهٔ غم شکر غم افطار غمزندگی با غم برابر شد ولی نفرین نکردوای اگر نفرین

هفت آسمان در دستهای مهربانت بودهرچند عمری سقف زندان آسمانت بودتسبیحی از ماه و ستاره بین دستانتخورشید در سجاده هر شب میهمانت بودتصویر تو در قاب زندان باز میتابیدیا نور و یا قدوس وقتی بر زبانت بودبا تازیانه روزهات را باز میکردنداشک غریبی آه غربت، آب و نانت بودوقت قنوت آخرت، خون گریه میکردندزنجیره

نور فلک از جبین تابندۀ اوستسرداریِ کائنات زیبندۀ اوستدر وصف علی بس، که بوَد دست خدادر وصف خدا بس، که علی بندۀ اوست#شیخ_بهایی

«سه روز» بود، که در مکّه بیقراری بودنگاه کعبه، پر از چشم انتظاری بود«سه روز» صبح شد و سایبان «حِجر و حَجَر»سحاب رحمت و ابرِ امیدواری بودبه احترام شکوفایی گل توحید«سه روز» کار حرم عشق و رازداری بودزِ هجر روی علی، کار «حِجر اسماعیل»در این سه روز و سه شب، ندبه بود و زاری بودپس از «سه روز» از آن روی ما

امام حسین (علیهالسلام):لَوْ وُلِدَ لِی مِائَةٌ لَأَحْبَبْتُ أَنْ لَا أُسَمِّیَ أَحَداً مِنْهُمْ إِلا عَلِیّاًاگر صد فرزند هم میداشتم دلم میخواست همه را «علی» بنامم.الکافی، جu200f۶، ص۱۹فرمود حسین: جلوۀ لم یزلیسالار شهیدِ شاهدان ازلیگر صد فرزند داشتم میخواندمنام همه را به نامِ نامیِ «علی»#محمدجواد_غفو...

ذره ذره همه دنیا به جنون آمده بودروح از پیکرهٔ کعبه برون آمده بودروشنا ریخت به افلاک حلولش آن روزکعبه برخاست به اجلال نزولش آن روزعشق او بر دل سنگیِ حرم غالب شدقبله مایل به علی بن ابیطالب شداز دل خانه علی رفت و حرم با او رفتکعبه در بدرقهاش چند قدم با او رفتقفس کعبه شکستهست دم پرواز استبرو از کع

چون وجود مقدس ازلیشاهد دلربای لم یزلیوقت پیمان گرفتن از ذراتبا صدایی رسا و بانگ جلی«اولست بربکم» فرمودپاسخ آمد ز هر طرف که: «بلی»تا بسنجد عیارشان، افروختآتشی در کمال مشتعلیداد رمان روند در آتشتا جدا گردد اصلی از بدلیفرقهای ز امر حق تمرد کردگشت مطرود حق ز پر حیلیبا شقاوت قرین و همدم شدشد پریشان ز فر

عمریست که دمبهدم علی میگویمدر حال نشاط و غم علی میگویمتا حال، علی گفتم و انشاءاللهتا آخر عمر هم علی میگویم#صغیر_اصفهانی

قطرهام اما به فکر قطره ماندن نیستمآنقدَر در یاد او غرقم که اصلاً نیستمبر قلم آن کس که میراند سخن، من نیستمبی علی در فکر یک پایان روشن نیستمبیخود از خود میشوم تا نام او را میبرندقدسیان این ذکر را تا عرش، بالا میبرندقطره بودم آمدم مبهوت دریایم کنندموجها فکری برای تشنگیهایم کنندذره باشم تا غبا

خورشید ز شهر مکّه چون سر میزددر سینه،کبوتر دلم، پر میزدوقتی به حریم کعبه رفتم، دیدمهستی درِ خانهٔ علی، در میزد#محمدجواد_غفورزاده

نرسد اگر به على کسى، به کجا رود؟ به کجا رسد؟به خدا قسم که اگر کسى، به على رسد، به خدا رسدسوى انبیا، سوى اولیا، ز طریق حب و ولا بیاکه به جایى ار برسد کسى، ز طریق حب و ولا رسد...ز ره طلب به ولى برس، ز ره ولى به على برسکه به خضر تا نرسد کسى، نتوان به آب بقا رسدز در على به در دگر، منه پا، که میندهد ثمر